Column: lekker druk in de metro

Ik moet voor mijn opleiding 4 artikelen schrijven; sfeerschets, nieuwsbericht, interview en een artikel naar keuze. Alle onderwerpen moeten over “Gezondheid” gaan. Bij de artikel naar keuze heb ik alvast vooruit gewerkt, en dacht: laat ik maar aan een column beginnen. Een leuk en grappige column. Maar helaas. Een artikel naar keuze betekent  dat je of een sfeerschets, nieuwsbericht of een interview moet maken. Dus ja, wat doe je dan met een column? Ik plaats het op Travel Cocktails om het niet verloren te gaan. Opmerkingen? Feedback? Leuke complimentjes? Laat gerust een berichtje achter 😉

Terwijl ik rustig in de metro zit, zie ik jubelende kleine kinderen op het perron met een oververmoeide lerares. Ik probeer op mijzelf in te praten om me er niet druk te maken. Op het moment dat de deuren opengaan beginnen de eerste kinderen al te trappelen, roepen en te schuiven. De metro kwam tot stilstand en de groep kinderen snelt naar de deuren toe. Het lijkt wel op een groep oude vrouwen bij een uitverkoop van de Bijenkorf. Ze trekken nog niet aan elkaars haren en kleding. Ze beuken elkaar om als eerste de metro binnen te kunnen komen.

Was ik vroeger ook zo?, schiet er dan door mijn hoofd. Ik probeer in mijn hoofd te graven en ik kom erachter dat ik helemaal niet zo was. Het viel eigenlijk reuze mee. Ik was altijd diegene die als laatste ging. Ik was diegene met het engelengeduld. Uiteindelijk kom je er toch wel, dus waarom je zo druk maken? Van mijn ouders heb ik geleerd om geduld te hebben. In dit soort situaties is dat heel lastig, laat ik je dat vertellen. Ik heb ook mijn minder geduldige momenten gehad als puber. Dat kan ik niet ontkennen. Maar toch houd ik altijd mijn tas op school zodat de stoel naast mij vrij is en ik sta mijn plekje af aan ouderen. Altijd zo gedaan. Maar toch hebben de kinderen er maling aan. Gaan overal zitten en luid praten. De oververmoeide uitziende lerares roept dan wel: laat andere mensen zitten. Toch luisteren ze niet en kijken op hun mobieltjes.

In een overvolle metro laat ik altijd mijn gedachten vrij. Dat is altijd veel beter dan de realiteit: stinkende en zwetende mensen, harde muziek waarvan je doof kan worden, ook al ben jij niet diegene met oordopjes in en een warme metro waarbij je haast niet kan ademhalen. Dat doe ik ook als een groepje kinderen in de metro zitten. Alleen kan ik helaas niet dromen. Het stinkt naar chips en helaas is de beste koptelefoon niet bestand tegen de schelle stemmen. Als ik om mij geen kijk, zie ik ook mensen geërgerd kijken. Zij zullen wel blij zijn als dit voorbij is. Ik ook.

Fantastisch. Hoe deze rit met de metro naar school gaat verlopen kan ik dus al voorspellen. En ik ben nog niet eens bij de eindhalte. Nog een paar (net zo geïrriteerde) reizigers stappen binnen. Wij zijn inmiddels een paar haltes verder en nog zijn de kinderen er nog. Maar dan! Gebeurt er iets wonderbaarlijks. Waarvan ik dacht dat ik het nooit meer mee zou maken. De lerares schreeuwde: na deze halte gaan wij eruit! Hallelujah. De kinderen gaan weg. Het is ongelofelijk. Wat een ontzettend fijn gevoel.

Opeens besefte ik iets. Wat ik nog niet eerder beseft had, omdat ik druk bezig was met ergeren aan de kinderen. Ik moet er ook uit. Met een grote zucht laat ik de kinderen eruit voordat ik opsta en verdwijn in de menigte.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s